12 filmów takich jak Mumia do obejrzenia, jeśli kochasz klasykę przygodową z 1999 roku

Nie ma nic nowego pod słońcem — nawet to uczucie, które narodziło się w jakiejś starej księdze zwanej Biblią i od tego czasu przedarło się do współczesnego języka potocznego jako skuteczny sposób wyrażenia swego rodzaju znużonego cynizmu wobec powtarzalności życia. Łatwo zobaczyć, jak to zdanie można niepokojąco odnieść do hollywoodzkiej maszyny, pełnej restartów i kontynuacji oraz łysych pastiszów. Moim kontrargumentem byłoby to, że „nic nowego pod słońcem” nie daje twórcom wolności — skoro wszystko już zostało zrobione, to czemu by się przy tym nie bawić?

Mumia, przygodowy horror Stephena Sommersa z 1999 roku, to oczywisty melanż wpływów. Mówiąc najprościej, jest to podejście do serii filmów Universal Pictures The Mummy z lat 30. i 40. XX wieku oraz ogólna aktualizacja klasycznych, gotyckich horrorów tego studia (z których wiele to adaptacje gotyckich powieści grozy i opowiadań przed nimi). Ale czarujący, przelotny i w pełni zabawny obraz łączy również elementy klasycznego kina przygodowego z nutą romansu — Indiana Jones, Romancing the Stone, Afrykańska królowa, wczesne seriale filmowe — oraz współczesne, familijne przygodowe kino akcji — Jumanji, Hooka, Facetów w czerni i Parku Jurajskiego. Wszystko to połączone razem dało film, który wydawał się ponadczasowy, ale aktualny, postmodernistyczny, ale klasyczny, wierny dorosłym szukającym romansu i horroru, nigdy nie zrażając dzieci szukających zabawnych scenografii i głupoty. Reputacja Mumii tylko wzrosła w latach od premiery, osiągając nawet kulminację w najbardziej honorowym statusie współczesnej popkultury: Hołd dla Super Yaki.

Od czasu premiery tego filmu Hollywood próbowało ponownie zabłysnąć słońcem w Mumii i odzyskać sukces błyskawicy na różne sposoby, w tym dwie oficjalne kontynuacje przedłużające ciągłość, spinoff rozszerzający unvierse i restart z 2017 roku która próbowała rozpocząć swój własny, nowy filmowy wszechświat. Próbowano także tworzyć nowe filmy w stylu mumii, próbując połączyć składniki tego filmu z przygody, akcji, horroru, romansu, komedii i klasycznego rozmachu w coś nowego, ale starego. Wraz z Jungle Cruise, najnowszym filmem, który próbuje ożywić ten bardzo specyficzny gatunek, uznaliśmy za interesujące zbadanie 12 najbardziej zbliżonych do mumii prób, odkąd zmieniły one kino w 1999 roku.

Droga do Eldorado

Pod wieloma względami dokładne ucieleśnienie „DreamWorks Smirk”, The Road to El Dorado, rzuca dwóch oszustów, Miguela i Tulio (Kenneth Branagh i Kevin Kline świetnie się bawią), w przypadkowej podróży w kierunku mitycznego-ale- zaskakująco-prawdziwa kraina El Dorado, miasto złota i bogactwa. Dodatkowo, dzięki pewnym farsowym nieporozumieniom, nasi dowcipni, wiecznie uśmiechnięci tropiciele są postrzegani przez mieszkańców tego miasta jako bogowie zstępujący z duchowego królestwa, by wypełnić proroctwa. Następują porwania, poszukiwanie skarbów, uczenie się lekcji i często problematyczny związek między „kolonizatorami” a „skolonizowanymi”; czasami film chce satyrować pomysł, że tych prostych wieśniaków można tak łatwo oszukać, czasami chce zagrać ten regresywny trop prosto (jest to wszechobecny problem w wielu tego rodzaju filmach).

Czytaj także  10 najbardziej dochodowych filmów o superbohaterach wszechczasów

Mówiąc o problemach: żartobliwy ton obrazu, zwłaszcza gdy jest zorientowany na naszych nieudolnych, niezależnych bohaterów i ich kontinuum „chciwość kontra altruizm”, często działa na jego korzyść, nadając sąsiadującemu obrazowi przygody Mumii mile widziane poczucie lekkości i spontaniczność (w pewnym momencie Miguel dosłownie tłumi śmiech, co wydaje się bardzo realną reakcją Branagha w kabinie, w której był animowany), nawet gdy jego narracja dziwnie utknęła w środkowej części. Ale rozwijający się romantyczny wątek „wrogowie zamienieni w niechętnych sojuszników zamienionych w kochanków” wydaje się jaskrawy w swoim wyraźnym męskim spojrzeniu. Rosie Perez gra Chel, mezoamerykańską obiekt uczuć naszych bohaterów, i jest ożywiona jaskrawą, zuchwałą seksualizacją. Chel udowadnia, że ​​jest zdolną, przebiegłą postacią — od razu wpada w plan oszustów i chce w nim uczestniczyć — ale odgórne wybory dotyczące niej, od sposobu, w jaki się porusza, po sposób, w jaki pożąda, ujawniają płytki, obrzydliwy punkt widzenia kobiet z wielu kluczowych kreatywnych członków. Chociaż miło jest widzieć, jak ona i jeden z naszych bohaterów kończą razem w na wpół organicznej materii, ten romans jest daleki od iskrzącej, równej relacji między Rickiem (Brendan Fraser) i Evelyn (Rachel Weisz), naszą Bohaterowie z Mumii.

Na koniec powiem tylko tyle: „Forever May Not Be Long Enough” z „The Mummy Returns” jest lepsze niż którykolwiek z Eltona Johna i Tima Rice’a El Dorado.

Powrót mumii

Patricia Velasquez i Rachel Weisz w „Powrocie mumii”. Obraz za pośrednictwem Universal Pictures

A propos „Mumia powraca, a on przyniósł ze sobą niezłą melodię nu-metalową”: ta kontynuacja z 2001 roku przywraca prawie wszystkich członków kluczowych kreatywnych graczy, w tym Sommersa, Frasera i Weisza, w jeszcze większym, bardziej światowym kłusie przygoda, która drapie prawie każdą swędzenie, którą miałeś od pierwszej. Rick i Evelyn mają teraz dziecko o imieniu Alex (Freddie Boath), które podziela przedwczesną dojrzałość swojej matki i upór ojca, i daje młodszym widzom bardziej wyrazisty awatar, do którego można się przyczepić (możesz być w różnym wieku, ale uważam go za całkiem ujmujący i nie irytujący młody bohater, zwłaszcza w jego interakcji z Johnem Hannah jako jego wujem i Adewale Akinnuoye-Agbaje jako poplecznik wyznaczony do pilnowania go). Evelyn ma przed sobą bogatszą wewnętrzną podróż, obejmującą przepowiednię reinkarnacji i/lub rodowodu, która daje Weiszowi mnóstwo mocnych, fizycznych akcji do wykonania (zwłaszcza zainscenizowaną kinetycznie scenę walki w retrospekcji między nią a Patricią Velásquez). A przednia połowa filmu poszerza zakres akcji z dala od Egiptu, w tym trzaskającą, wypełnioną przekomarzaniem scenę walki w domu O’Connellów i ekscytujący pościg piętrowym autobusem w Londynie z udziałem bandy szkieletowych mumii. Mumia powraca, z założenia, wydaje się mniej ciasno skonstruowana i zaskakująca niż pierwszy film, ale przez drugą rundę przyjemnej zabawy z postaciami, które kochasz, trudno to pokonać.

Czytaj także  Nadchodzące nowe filmy: Kalendarz dat premiery na rok 2021

Król Skorpionów

Kelly Hu i Dwayne Johnson w filmie Król Skorpion Obraz za pośrednictwem Universal Pictures

The Mummy Returns zawierał wprowadzenie Dwayne’a Johnsona jako Mathayusa, Króla Skorpiona, który zawiera okrutny układ z Anubisem o władzę w zamian za wieczne potępienie. Dało to obrazowi wyższe fizyczne stawki w kulminacyjnej bitwie – stawki z dość surowym CGI, ale wciąż – i otworzyło tylne drzwi dla MCU. To znaczy, Mummy Cinematic Universe.

The Scorpion King, wydany rok po The Mummy Returns, stawia Johnsona na solowej, zapoczątkowanej przygodzie jako nasz tytularny król. I chociaż spin-off był co najmniej wystarczająco lukratywny, by rozpocząć sub-franczyzę direct-to-video, został skrytykowany i zasadniczo zatrzasnął drzwi dla wszelkich przyszłych wersetów mumii autorstwa Sommersa (Sommers jest uznawany za scenarzystę i producenta na ten).

Szkoda, że ​​na współczesnym zegarku Król Skorpion to odświeżająco oldskulowa przygodowa gra akcji, solidny kawałek rzemiosła, który dostarcza dreszczyku emocji z miejsca napędzanego postaciami i mile widzianą samodzielną historią człowieka decyzje wpływające na siebie nawzajem; z perspektywy nakrętki i śruby może nawet grać ciaśniej niż Mummy Returns na większą skalę. Ponieważ Sommers nie zasiada w fotelu reżysera, Chuck Russell (Eraser) steruje tym filmem, zastępując poczucie ponadczasowego klasycyzmu oryginalnej Mumii muskularnym machismo, jednolinijkami, ostentacyjną pracą kamery i chrupiącą ścieżką dźwiękową o smaku gitary. Dlatego Johnson musi nadrobić miazgę „z datą przybycia”, mocno angażując się w nurt sera i przeciw nim, koncentrując go z mile widzianą równowagą stoicyzmu i zabawy. Co mile widziane, główna bohaterka filmu, dobrze grana przez Kelly Hu, twierdzi, że jest intrygującą czarodziejką, rozsądną i wywołującą iskry romantyczną partnerką Johnsona oraz ekscytującą folią przeciwko naszemu głównemu złoczyńcy, subtelnie granemu przez Stevena Branda. Te dwie postacie motywują się nawzajem w satysfakcjonujący sposób, który zbliża się do odtworzenia magii pierwszej Mumii, podczas gdy reszta emocji filmu przypomina Mumię w Mountain Dew. I to nie jest zła rzecz.

Czytaj także  10 najlepszych westernów z niegrzecznymi postaciami kobiecymi

Piraci z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły

Piraci-z-Karaibów-społeczne Obraz za pośrednictwem Disneya

Podczas gdy Piraci z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły jest adaptacją oddzielnego, istniejącego wcześniej elementu własności intelektualnej, ta własność jest przejażdżką po parku rozrywki. W tej przejażdżce po parku rozrywki jest mnóstwo wibracji, wibracji, które reżyser Gore Verbinski bardzo dobrze tłumaczy. Ale nie ma tony historii ani narracji dla mnie. Więc gdzie idziesz?

Najwyraźniej awanturnik z 2003 roku traktuje gatunek opowieści o piratach i folklor jako główne źródło wpływów, jednocześnie czerpiąc z klasycznych filmów o mieczach i łajdakach, takich jak Przygody Robin Hooda, Znak Zorro i Narzeczona księżniczki. Ale w swojej makabrycznej, ale przyjaznej rodzinie fuzji rozkładającego się horroru ciała, rodzącego się, ale niechętnego romansu między Keirą Knightley i Orlando Bloomem oraz zmodernizowanej wersji scenografii i komediowych tonów, Czarna Perła jest okropnie podobna do podróży w ślad Mumii. Jednak – i jest to szczególnie dziwne, biorąc pod uwagę Disneya – Czarna Perła wydaje się luźniejsza, dziwniejsza i bardziej dzika niż Mumia, zachowując jednocześnie inteligentne wyczucie tempa i stawek tego filmu. Mumia to z pewnością zabawny film, ale jego żartobliwość wydaje się osadzona w granicach tego gatunku; Wykorzystanie przez Frasera, Weisza i Hannah komicznego reliefu nie tyle dotyka krawędzi kadru, co przyjemnie przedstawia to, co najlepsze w kadrze. Czarna Perła, najskuteczniej ujęta w postać Kapitana Jacka Sparrowa granego przez Johnny’ego Deppa, w swoim samoświadomym poczuciu humoru przypomina wszystkie rodzaje komedii i tropy reprezentowane w Mumii połączone razem z groteskowymi złoczyńcami z CGI i posypane… .

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *